پِلِه گِل (سخنرانی پوراحمد جکتاجی، مدیر مسئول گیله وا در نخستین سالگرد زنده یاد احمد عاشورپور)

Jaktaji.JPGبو گوفته بی « هیزاران گب دارم من ، همهٰ بر لب دارم من، نشا گوفتن به صد سال » .
چی خُب بوگوفتی پِله گِل. می دیلˇ گبا بزه یی . خیلیانˇ دیلˇگبا بزه یی. منم هیزاران گب دارم، همه یا برلب دارم، ولی گوفتن نتانم !
بوگوفته بی ، اوپیشانیˆ، وختی حله دانشجوبی و شوروع بوکوده بی به خاندن و تازه آواز اورگاده بی گیلکی ، دانشکده جغلان ، اوشان کی گیلک بید، خوشانˇ سرا تاودایید بیجیر، شرمندگی جا ! اما غیرˇ گیلکان، ترا تشویق بکودیدی به خاندن ! اَ کار حکمن ترا خیلی سنگین بینیشته بو کی خیلی جایان دِه اَ گبا بزه داری ! چی بکشه بی راستی ! گیدی یا می دورون مرا خوردن درهٰ می بیرون خلایقا ! راست گیدی !
تی اَ گب مرا یادˇ«دامون» تاودا . سی سال پیشانیˆ بو ، کی هنی سی سال ویشتر ناشتیم. روزنامه یˇ دامونا تازه راتاودابوم . هر چی نیویشتیم گیلان ره بو، گیلکی زبانˇ مره. تو اگر خاندنˇ مره شوروع بوکودی، من نیویشتنˇ مره سربیگیفتم پِله گِل.


ترا یاده کی ایتا بوگو بیشتاوم تی مره اویا داشتیم ، تی اولین بوگوبیشتاو بو انقلاب پسی. عاشورپورˇ اولˇ بوگوبیشتاوبو گیلانˇ مطبوعاتˇ میان، اونم به گیلکی ! چقد جا بوخورده بی، چقد ترا خوش باموبو، چی استقبالی بوکوده بی ! چی خورم گبانی بزه بی ! تو خب دانی چی کرا گم پِله گِل !
اوی دیل ایپچه تام بزن تام تی مانستـن دیـل ده نخـام
چره انـدر تسکی اوی دیـل تو کـی تنها نـاری موشکیل
گفتن دوبوم تی گب مرا دامونˇ یاد تاودا. دامونم تی خاندنˇ مانستن تازگی داشتی، نوکوده کار بو، اولˇ بار بو. حله دو سه تا شوماره ویشتر چاپ نوکوده بوم کی ایتا نامه بالا بولند می دس فارسه، بینویشته بو: آقا تا هسا امه را دس تاوداییدی امی گب زئنˇ مره، هسا تو بامویی سندم فادان دری تی نیویشنˇ مره !
پِله گِل دینی؟ امی شواهتانا دینی ! چهل سال پسی، کوی به کویا فارسه بیم، کوی بوخوردیم کس کسا ! خالی تو نیبی کی اَجور تلخˇ گب بیشتاوسته بی، ناروا بیده بی، منم تی مانستن بوم. تو کوتا نامویی اما، منم نی . چون هر دو دانستیم چیزی کی ریشه ناره نتانه دوام باوره. ایتاکوچی بادˇ مره کفه، لقهٰ بِه فوگورده، جوگورده.
تو کوتا نامویی ، هوتو کی تی بوگوبیشتاوˇ میان بوگوفتی . نشان به اَ نشانی کی الان گیلکی موسیقی رشد بوکوده ، لوُز بترکانه، کولوسه قرصا کوده . هوتو کی دامون کوتا ناورده پا بیگیفته، تکس بوکوده، زیادابو. سرتوک و خزری یا پوشتˇ سر بنا، فارسه تا گیله وا.
گیلکی آواز ، گیلکی شعر و ترانه، گیلکی زبان هیچ وخت نیمیره، چن تا آدمˇ گول و ساده یو خوش باورˇ گبˇ مره جا نزنه، خو رایا شوئن دره، بعضی وختان توند، پاری وختان کوند. هسا بد یا خب خو تغییر تحولا کودان دره کی لازمه، خو تکاملا دئن دره. امی دس دینه، زمانˇ دس دره !
ایوارکی جه تی همشهرینˇکردکارˇ خیلی ناراحتا بوسته بی بو گوفته بی می آهنگانا بی اذنˇ ایجازه، گیریدی تکثیر کونیدی، ارا اورا فروشیدی. بوگوفته بوم اشان کی اَ کارا کونیدی، نتاجˇ هو نسلی ایسید کی اول سری تی گیلکی خاندنˇ جا خجالت کشه ئید و خوشانˇ سرا جیر تاودایید. بوگوفته بوم دئر واخبا بوستی پِله گِل، اَنˇ آخرانا تو بیشتاوستی. سالانˇ ساله کی تی آواز دس به دس گرده، صفحه، کاست بوبو، کاست CD بوبو ، CD ،DVD . همه اونˇ بهره یا ببردیدی جقرزˇ تو. بعضیان سودˇ مادی بریدی ، بعضیان نی لذت ایشتاوستنˇ تی صدایا. ته ره چی فرق کونه پِله گِل که کی چی سود بره. تو از اولشم نخاسته بی یک شی جه اَ راه تی جیب دوکونی. نخاستی تی یخه پولوکا هر کسˇ ویجا دَوَدی. هر چی بخاندی مردومˇ ره بو، تی دیلˇ ره بو، موسیقی ره بو، گیلان و ایرانˇ ره بو، نوبو؟ تو خودت تی بوگوبیشتاوˇ میان، دامونˇ ره بوگوفتی ، مردوم بخاندید، جه یاد کی نبردید ! هسا اگه هر کی اَ کارا کونه، بدا بوکونه ، بی معرفتی کونه . چی فراوانه بی معرفت. ایمرو ، فوجه لشک لَوَر، پاییزˇ ولگˇ مانستن، بیگیر ته رِه جارو بزن، فَرَد .
مردوم ترا، تی صدایا، تی آهنگانا دوس داریدی. ترا یاد داریدی. انا گیدی معرفت.
تو تومامˇ خانه اتاقانˇ میان ایسایی. تومامˇ طاقچهٰ نˇ سر نیشته ای. تومامˇ رفانˇ سر دیچه نایی.
« تی خانه آباد لیلی، و لانه اَ باد لیلی ، فارسه تی گوش ایمشب، می داد و بیداد لیلی. می داد و بیداد لیلی »
بوگو دوروغ گم . تی سینه یا پیش باور ، شق بئس . اوتو کی همیشه تی سینه یا پیش آوردی گوفتی « ای بابا ، تو چی گی؟ »
حله اَن چی ؟ ترا کوه کمندˇسر، خوشانˇ سر نیهیدی خانیدی، ترا خوشانˇ مره بریدی «کوه توکالی». تی امره پا به پا کوبیدی، آییدی:
« هرای بایید پا بکوبیم دس بزنیم آی زاکان، زودتر بیگید سازˇ نقاره چِنا بایید اَ سامان »
پِله گِل تو بوشویی نانی کی وختی قارماق تاودید کولی بیگیرید تو خاندن دری. ماشین فوراندن درید، تو خاندن دری. شب کشیک دائن درید، تو خاندن دری . اصلن من کی شبان بیدار ایسم تا خروسخان، تایپ بوکوده مطلبانا قیچی کونم، چسب زنم، لیئات کونم، صفحه دبدم تا گیله وا چاکوده ببه، بیرون بایه ! چی سردˇ زمستان شبانا کی ورف فتیله فتیله واره، چی گرمˇ تابستان شبانا کی عرخ مرا چولکه، همیشک تویی کی می ور ایسایی خاندن دری:
« بیـا چشمک بزن ستاره کی می دیـل بی قراره
مایا بـورون باور خـودایـا کـی هـوا خیـلی تـاره »
بخان عاشورپور، هنده بخان، پورپورˇ ره بخان. مردومˇ ره بخان. مالایانˇ ره، بج کارانˇ ره، چایکارانˇ ره، کراچِئنˇ ره، کارگرانˇ ره. بخان ایمرو زاکانˇ ره، فردا زاکانˇ ره، امیدˇ وسی، عشقˇ وسی، گیلان و ایرانˇ ره، بخان پِله گِل، بخان « گیلˇ ره، اَ مرداکˇ دیلˇ ره. »
پِلِه گِل : بزرگمرد، نستوه، عزیز همه

نظرات بسته شده است.